راستش تهيه کنندگى برنامه تلويزيونى مجله سياسى فرهنگى پوشه براى من دريچه اى بود به دنيايى جديد! از زمان آغاز بکار اين برنامه دنيايى دوست و آشنا پيدا کردم. مخصوصاً در بين جوانترها. پسر ها و دحترهايى که لبريز از سوال هستند و کنجاکاوانه نگاهاى زيباشون رو از پشت ميله ها و پنجرهاى گرد گرفته و پرده هاى ضخيم و کهنه و پوسيده که سعى ميکنن ديدن آسمان و تنفس چند نفس هواى آزاد رو از آنها دريغ کنن به بيرون دوخته اند. لبريز و تشنه سوال و شوق زيستن و ميل به کشف و خواست زندگى در دنياى بهتر. دنياى که برايشان ارزش و احترام قائله و راه زندگى و شکوفايى توانايى ها و خلاقيت هاشون رو هموار ميکنه. بسيارى مواقع در ذوق و شوق آنها به شادمانى نشستم و زمنهايى هم که متاسفانه کم نبودند با آنها تلخ گريستم.
قراره اين وبلاگ هم در عين حال که گفتنى ها و دردلها٬ اندوه ها و شادى هاى خودم رو منعکس ميکنه بازهم سرپلى براى رابطه باشه٬ حرف زدن! شنيدن و گفتن! مگر انسان در يک گوشه بدون خواننده و بيننده بدون همنطرى و شادى و حتى اندوه مشترک٬ چه حرفى براى زدن داره؟.
ميدونم که حرفهاى زيادى براى زدن هست٬ هم براى من و هم تو خواننده عزيز٬ بنابراين بازهم انتطار دارم که کار اين وبلاگ را تنها به من وگذار نکيد٬ بگذاريد اينجا هم تريبونى براى همدلى و همنطرى باشد٬ حتى آنجا که در وبلاگى شخصى با هم ديدار ميکنيم.
